Μακελάρης

Του καυλιού

Το μακελειό
Οι μικρές σταγονίτσες από αίμα στους τοίχους
Ο βιασμός
που ακόμα βρωμάει εδώ μέσα
Ο χτύπος
που έχασε η καρδιά του θύτη
Ο μακελάρης
που μετάνοιωσε
κι άλλες χαριτωμένες ιστορίες

Οι μικρές σταγονίτσες από αίμα στους τοίχος

Η φρίκη
Το μετά
Το ξεσκισμένο μετά
Τι να πεις;
Τι να δεις;
Γιατί;
Γιατί όλα αυτά;

Μια λίμνη από σκατά σε τραβάει μέσα της
Κινούμενη άμμος από βγαλμένα μάτια θυμάτων
Πιασμένος από ένα κομμένο χέρι
Δεν έχεις τύχη σ’ αυτήν τη διελκυνστίδα
Σ’ αυτήν την κατ’ επίφαση διελκυνστίδα
Σου τη φέρανε
Το χέρι που κρατάς είναι κομμένο
Εσύ το έκοψες θα σου πουν

Τις βλέπεις αυτές τις μικρές σταγονίτσες από αίμα στους τοίχους;
Εσύ τις προκάλεσες

Μακελειό

-Δεν θυμάμαι

Βιασμός, Φρίκη

-Δεν θυμάμαι

-Με τραβάει ο βάλτος

Σου την έφεραν πούστικα με τη διελκυνστίδα
Καλά να πάθεις, Μακελάρη

-Μα εγώ δεν…

Καλά να πάθεις

-Πνίγομαι

Advertisements
Posted in Ποιητικοί Πριαπισμοί | Tagged , , , | Σχολιάστε

Η επανάσταση ξεκίνησε στις Κάννες!

Εικόνα από το μέλλον: Στο νούμερο 523 Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που διεξάγεται στην Ουάσιγκτον, οι σύντροφοι νιώθουν το δέος που αρμόζει καθώς μπαίνουν στην αίθουσα. Πίσω από το βάθρο των ομιλητών δεσπόζουν οι ιστορικές μορφές του κινήματος. Πάνω αριστερά η εικόνα του Καρλ Μαρξ. Πάνω δεξιά αυτή του Λένιν. Και κάτω από αυτούς τα δύο θαυμαστά τέκνα της επανάστασης, αυτοί που κατέστρεψαν το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα με μια τους κίνηση, σαν πύργο από τραπουλόχαρτα: Ο πατερούλης Μπάρακ Ομπάμα και ο μεγαλύτερος Έλληνας καπιταλιστοφάγος, το όργανο της ανατροπής, o Che του 21ου αιώνα, ο Γεώργιος-Jeffrey-Παπανδρέου. Συνέχεια

Posted in Άναρθρα Άρθρα | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια

Τόσο απλά

Του καυλιού

Δεν έχουν μείνει και πολλά να πει κανείς
Είναι όλα μπροστά μας
Πάντα ήταν όλα μπροστά μας
Ο καθένας τα εξετάζει από το δικό του πρίσμα βέβαια,
αλλά,
και πάλι είναι τα ίδια που εξετάζουμε
Και θα τα εξετάζουμε, και θα τα εξετάζουμε…
Από φόβο
Από φόβο για το ότι είναι τόσο απλά

Μα τόσο απλά

Posted in Ποιητικοί Πριαπισμοί | Tagged , | Σχολιάστε

Μάρκετινγκ του κώλου

Ντρέπομαι, αλλά θα το πω: Έχω την εντύπωση -ποια εντύπωση δηλαδή, μιλάμε για βεβαιότητα που σκίζει το ιδεαλιστικό μέρος της καρδιάς μου- πως αυτή η ιστορία που θα σας διηγηθώ, είναι αποτέλεσμα του πιο φτηνού και ξεφτιλισμένου μάρκετινγκ που μερικές φορές έχω το θράσος να λέω πως περιφρονώ και πως δε με ακουμπάει.

Αρχίδια. Όχι μόνο με ακουμπάει καθώς αποδεικνύεται, αλλά με πάει και ένα βήμα παραπέρα από την πλέμπα που ξεσκίζει καθώς του κρατάω το χεράκι. Είμαι ο πιο πιστός πελάτης του. Εγώ, ο αντικομφορμιστής, ο μόνιμα επαναστατημένος, ο μαλάκας της υπόθεσης με λίγα λόγια δηλαδή. Συνέχεια

Posted in Λαγούμια στο κενό | Tagged , , | Σχολιάστε

Μια δυστοπική προφητεία με τη βοήθεια του Μπρεχτ

Ο Τζορτζ Γκρος προφητεύει το φίδι εν έτει 1927...

Παρά τις περί του αντιθέτου κραυγές, εγώ επιμένω: Ο κύριος Πλειοψηφία είναι έτοιμος να ψηφίσει και με τα δύο χέρια ψηλέα Μεσσήνιο.  Η δημοσκόπηση της ΚΑΠΑ RESEARCH για το ΒΗΜΑ της Κυριακής, δίνει: 22,2% στη ΝΔ, 14,7% στο ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ (9,1% ), ΛΑΟΣ (6,3% ), ΣΥΡΙΖΑ (5,1% ), Δημοκρατική Αριστερά (4,2% ), Οικολόγοι Πράσινοι (3,4% ), Δημοκρατική Συμμαχία (2,6% ), Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών (1,8%)…

Και παρά τις περί του αντιθέτου φωνές, εγώ επιμένω: Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ, καληνύχτα…

Αλλά, αφού ο πολιτικά συνειδητοποιημένος Έλληνας [sic] αλυχτά ότι δεν είναι έτσι και ότι είναι έτοιμος να αποθέσει στεφάνι στο κουφάρι της Μεταπολίτευσης, θα πάρω ως δεδομένο ότι λέει αλήθεια, ότι η δημοσκόπηση είναι πρόστυχα στημένη και ότι όταν γίνουν εκλογές δε θα δώσει την εξουσία στον καθρέφτη του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή τη ΝΔ.

Για να δούμε τι θα βγει…

Μέχρι τώρα λοιπόν, η κλειδαριά ήταν διπλοκλειδωμένη: όταν σου επέτρεπαν να διαλέξεις ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ήταν σα να σου έλεγαν να διαλέξεις ανάμεσα στο να φας ζεστά σκατά ή κρύα σκατά. Αλλά, ξαφνικά, ο Έλληνας βίωσε ένα είδος «φώτισης». Και η «φώτισή» του αυτή γεννήθηκε όταν έτσουξε το κωλαράκι του και με τη σειρά της η «φώτιση» γέννησε παράλογες και συνάμα γελοίες παραδοχές:

α) Ο ίδιος άνθρωπος που μέχρι χτες έλεγε ότι οι Έλληνες μεγαλουργούν όταν τους καθοδηγεί ένας ξένος και δη Γερμανός, αναφερόμενος στην εθνική ποδοσφαίρου του Ρεχάγκελ και ότι οι Έλληνες μεγαλουργούν στο εξωτερικό επειδή δρουν σε οργανωμένες κοινωνίες με νόμους και κανόνες, έρχεται τώρα και λέει: «δεν δέχομαι να εποπτεύουν τη δοσίλογη κυβέρνησή ξένοι, κακοί Γερμανοί».

β) Ο ίδιος άνθρωπος που μέχρι χτες ακολουθούσε τυφλά την ιδεολογία του «λαϊκίστικου καπιταλισμού», ή την ιδεολογία του «υπαρκτού σουρεαλισμού», ή δεν ξέρω όπως αλλιώς θέλετε αποκαλέστε αυτό το μόρφωμα, έρχεται τώρα και και λέει: «θέλω να τα φτιάξω όλα από την αρχή, να φτιάξω καινούργιες ιδεολογίες», λες και τις δοκίμασε όλες και είδε ότι δεν του κάνουν.

γ) Τα συνθήματα του «προοδευτικού» Έλληνα πολίτη έχουν γίνει ίδια με τα συνθήματα των φασισταριών και είναι τα συνθήματα του Νορβηγού μακελάρη Μπρέιβικ. Η «Αντι-Νέα Τάξη Πραγμάτων» τους ενώνει. Ακούω χρυσαυγίτες και νεόκοπους επαναστάτες του internet να λένε τα ίδια! Η ακροδεξιά ντουντούκα φωνάζει για μειώσεις συνόρων και ο «αγανακτισμένος» μέσα στη δίνη της μάζας απλά κλείνει το μάτι στους φασίστες.

Πολλά παράλογα μαζεύτηκαν. Κάτι λείπει από την εξίσωση και όλο δίνει παράλογα αποτελέσματα. Μήπως λείπει η γαμημένη η αλήθεια;

Το 1935 ο Μπέρτολτ Μπρεχτ γράφει έναν λόγο που θα εκφωνήσει στο «Συνέδριο για την υπεράσπιση της Κουλτούρας» που διοργανώνεται στο Παρίσι. Ο τίτλος του είναι: «Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια». Αυτοεξόριστος και καταζητούμενος από τους Ναζί κάνει κάτι δύσκολο σε αυτό του κείμενο. Δεν μάχεται το προφανές, δηλαδή τον Χίτλερ, τον φασισμό κοκ, το δέντρο δηλαδή, αλλά μάχεται το δάσος, λέει την αλήθεια:

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δε μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς και ο πιο δόλιος καπιταλισμός».

Βάλε όπου φασισμός την ιστορική φάση που περνούν οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου και έχεις την εικόνα. Βρες και ένα όνομα εάν αυτό σε βοηθάει. Ονόμασέ το: κρίση.

Ρωτάει ο Μπρεχτ: «Πώς λοιπόν τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για τον φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό που τον προκαλεί;»

Έλα μου ντε; Και το ρωτάει αυτό ένας άνθρωπος κυνηγημένος από το φασιστικό καθεστώς. Ένας άνθρωπος που κάλλιστα θα μπορούσε να χρεώσει όλα τα κακά αυτού του κόσμου στον Χίτλερ, βασισμένος και μόνο στη δικιά του προσωπική ιστορία. Βασισμένος στην πάρτη του δηλαδή, όπως όλοι όσοι «αγανακτούμε».

Το σύστημα που πηδάει με τα τερτίπια του χωρίς σάλιο τη χώρα είναι αυτό μέσα στο οποίο κινήθηκε η χώρα από ιδρύσεώς της. Και έχει όνομα: καπιταλισμός. Τα σημερινά του διεθνή τερτίπια είναι τα CDS, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, το ΔΝΤ κοκ. Μέχρι πριν λίγα χρόνια τα εγχώρια τερτίπια του ήταν τα Δημόσια Έργα, πχ: ο κύριος Μπόμπολας, ύστερα οι ΜΚΟ, πχ: ο κύριος Αλαφούζος και πάει λέγοντας. Κάποτε τα τερτίπια του ήταν οι  μαυραγορίτες που έγιναν κροίσοι και μετά τους κάναμε λούμπεν τσιμπούκια για να μας χαρίσουν ένα ξεροκόμματο από την περιουσία τους που χτίστηκε στην πλάτη μας.

Ο ηλίθιος ΓΑΠ είχε προμοτάρει την ηλίθια προεκλογική του εκστρατεία το 2009, η οποία του απέφερε 3.012.235 ψήφους ηλιθίων με το σύνθημα: «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα». Ήταν προφητικό γιατί η βαρβαρότητα ήρθε. Αλλά η γαμημένη η βαρβαρότητα έχει αιτία. Και όποιος θέτει ως ευκαιριακή της αιτία τον ΓΑΠ και την παρέα του, ή την Μέρκελ, γίνεται ο τροφός του συστήματος. Συνεχίζει ο Μπρεχτ:

«Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να’ ναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία έχει τάχα τη βαρβαρότητα την ίδια, μοιάζουν μ’ ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ’ τ’ αρνί χωρίς όμως να σφαχτεί το αρνί. Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα. Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του πριν φέρει το κρέας στο τραπέζι. Δεν είναι κατά των σχέσεων ιδιοκτησίας, που προκαλούν τη βαρβαρότητα, παρά μονάχα κατά της βαρβαρότητας, υψώνουν τη φωνή εναντίον της, κι αυτό το κάνουν από χώρες όπου κυριαρχούν οι σχέσεις ιδιοκτησίας, όπου όμως οι χασάπηδες πλένουν τα χέρια τους προτού φέρουν το κρέας στο τραπέζι».

Έτσι κι ο Έλληνας σήμερα. Ο χασάπης άφησε άπλυτα τα χέρια του και έκανε την ευαίσθητη ψυχούλα του κατσαπλιά που λέγεται Έλληνας ψηφοφόρος να αηδιάσει. Παραπονιέται για τη βαρβαρότητα των μέτρων, των χαρατσιών, της απώλειας εθνικής κυριαρχίας (γιατί πότε την είχε για να τη χάσει τώρα;). Παραπονιέται για την ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ του που κινδυνεύει. Και φωνάζει: «Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από δω». Πριν δεν φώναζε γιατί η «Δημοκρατία» προσέφερε τις υπηρεσίες της, δηλαδή την εξασφάλιση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, χωρίς να δείχνει τα γεμάτα αίμα χέρια του χασάπη. Η βαρβαρότητα ήταν «αόρατη». Η βαρβαρότητα γίνεται ορατή απ’ τη στιγμή που το μονοπώλιο δε μπορεί να πια να προστατευτεί παρά μονάχα με την ανοιχτή βία. Σαν τη βία που ζούμε.

Θέλει να τα αλλάξει όλα για να μη χάσει την ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ του. Και γενικολογεί κι αυτός και οι αμόρφωτες και ρουφηγμένες μέχρι το μεδούλι από το σύστημα γραφίδες του, με παχιά λόγια και αοριστίες: «Προδότες», «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», «Ο λαός».

Τέτοιου είδους γενικόλογα συνθήματα φώναζαν και οι συμπατριώτες του Μπρεχτ μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και πήραν ότι τους άξιζε: τους Ναζί.  Στη Γερμανία του 30′, ένας μεγάλος λαός πήρε φωτιά από μία έκθεση ιδεών (Mein Kampf) ενός άρρωστου παιδικού μυαλού, που δεν ανδρώθηκε ποτέ. Διότι ο κόσμος πεινούσε, υπέφερε, είχε ταπεινωθεί. Ο πατέρας του «Επικού θεάτρου», έχει ζήσει τα αποτελέσματα της γενικολογίας και γράφει:

«Ο επιπόλαιος άνθρωπος που δεν ξέρει την αλήθεια εκφράζεται με γενικότητες, παχιά λόγια κι αοριστίες. Φλυαρεί για «τους» Γερμανούς, κλαψουρίζει για «το» κακό, κι εκείνος που τον ακούει, στην καλύτερη περίπτωση δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει. Ν’ αποφασίσει να πάψει να είναι Γερμανός; Θα εξαφανιστεί η κόλαση αν εκείνος είναι καλός; Κι οι κουβέντες για τη βαρβαρότητα που αιτία έχει τάχα τη βαρβαρότητα, τέτοιας λογής είναι. Λένε πως αιτία της βαρβαρότητας είναι η βαρβαρότητα, κι η βαρβαρότητα πολεμιέται με την εξημέρωση των ηθών, που τη φέρνει η μόρφωση. Όλα αυτά είναι γενικολογίες πέρα για πέρα , διατυπώσεις καμωμένες όχι για χάρη των πρακτικών συνεπειών, όπως θα πρεπε, κατά βάθος είναι λόγια που δεν απευθύνονται σε κανέναν».

Σας θυμίζουν κάτι τα λόγια του;

Έχει κι άλλο:

«Να πει κανείς πως την αλήθεια την βρήκαν τάχα όσοι φώναζαν λόγου χάρη: «λυσσασμένο αγώνα κατά της Γερμανίας, γιατί αυτή είναι τώρα η αληθινή πατρίδα του κακού, το παράρτημα της κόλασης, το κατάλυμα του Αντίχριστου»; Μάλλον θα πρέπει να πούμε πως πρόκειται για ανόητους, ανήξερους και βλαβερούς ανθρώπους. Γιατί απ’ αυτές τις φλυαρίες βγαίνει πως αυτή η χώρα πρέπει να σβήσει απ’ τον χάρτη. Ολόκληρη, μ’ όλους της τους ανθρώπους – τα αέρια δεν ξεδιαλέγουν τους υπαίτιους όταν σκοτώνουν».

Ολυμπιακός-Ντόρτμουντ: 3-1 και τα μυαλά στα κάγκελα.

Είναι δύσκολες οι εποχές και τα φασισταριά έχουν το ιδίωμα να καπελώνουν την αντίσταση όταν αυτή γίνεται χωρίς στόχευση. Όταν αυτή δεν έχει στην εξίσωσή της την αλήθεια. Όταν οι ίδιοι οι επίγονοι των γερμανοτσολιάδων, οι φασίστες, οι ακροδεξιοί μιλάνε για γερμανοτσολιάδες, φύλαξε τον κώλο σου, επικεντρώσου στην αλήθεια.

«Ακόμα και οι δήμιοι μπορούν να ακούσουν, όταν κοπούν οι πληρωμές για το κρέμασμα ή όταν ο κίνδυνος μεγαλώσει πολύ».

Ασπίδα είναι μόνο η κυριολεξία που είναι προϋπόθεση για την αλήθεια:

«Όποιος στις μέρες μας λέει «πληθυσμός» αντί για «λαός» και «γαιοϊδιοκτησία» αντί για «γη», σταμάτησε κιόλας να υποστηρίζει πολλά απ’ τα ψέματα. Βγάζει απ’ τις λέξεις το σάπιο τους μυστικισμό. Η λέξη «λαός» υπονοεί μια κάποια ενότητα και κοινά συμφέροντα, και θα ‘πρεπε επομένως να λέγεται μονάχα όπου πρόκειται για πολλούς λαούς, μιας και μονάχα εκεί, το πολύ-πολύ, μπορεί κανείς να φανταστεί κοινά συμφέροντα. Ο πληθυσμός μιας χώρας έχει ποικίλα και μάλιστα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, κι αυτό είναι μια αλήθεια που την καταπνίγουν».

Παράδειγμα: συμφέρον για να φύγει η κυβέρνηση του ΓΑΠ έχει και ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας που σε αφήνει απλήρωτο για μήνες (ή αν σε πληρώνει σου δίνει 400 ευρώ), σε έχει στη δούλεψή του ανασφάλιστο και όλα αυτά για να μπορεί να διατηρεί τα κεκτημένα του νεοπλουτισμού του: το σκαφάκι του, την τζιπάρα του, το ιδιωτικό σχολείο των παιδιών του. Συμφέρον έχεις κι εσύ να φύγει η κυβέρνηση του ΓΑΠ, για να μπορέσεις να διεκδικήσεις το δικαίωμα στην αξιοπρεπή διαβίωση, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και όχι στην «τιμή» όπως γενικόλογα σου έχουν μάθει να τα αποκαλείς. Συμφέρον έχει και ο μεγαλοεργοδότης που με την Γερμανική εποπτεία στα υπουργεία, ίσως αναγκαστεί να πληρώσει φόρους. Μπορεί συγκυριακά να υπάρχει μία φαινομενική ταύτιση των συμφερόντων, αλλά ουσιαστικά ο στόχος διαφέρει, γιατί «αυτοί που τα ‘χουν θέλουν και να τα κρατήσουν και θα σου εξηγήσουν πόσο στραβό είναι το καθετί που θα τους ξεκολλούσε από τα χρυσά τους συρτάρια», όπως γράφει ο Τσαρλς Μπουκόβσκι.

Τα πουτανάκια του συστήματος πάντα ήταν αυτοί που χάιδευαν αυτιά. Εγώ πουτανάκι δεν είμαι και ούτε θέλω να γίνω. Ακόμα πιστεύω ότι θα σε λίγο καιρό ο «σοφός» ελληνικός πληθυσμός θα δώσει την πρωθυπουργία στον Αντώνη Σαμαρά και θα κάνει μία τρύπα στο νερό, θα κλάσει μία μάντρα από αρχίδια. Αλλά βίασα τη λογική μου και δέχτηκα ότι όντως θα στείλει στον Καιάδα τα δύο μεγάλα κόμματα, όπως βροντοφωνάζει η πλέμπα. Όσες ευκαιρίες παρουσιάζει η ιστορική συγκυρία για ανατροπή, άλλες τόσες κι ακόμα περισσότερες παρουσιάζει για νέους Χίτλερ, για νέους Ανδρέες Παπανδρέου, για νέους φερετζέδες στο κεφάλι του καπιταλισμού. Για νέες δυστοπίες. Προσοχή στην πλέμπα. Οπλιστείτε με την αλήθεια σας. Πάντα ο αγώνας ήταν για τα μέσα παραγωγής. Αυτοί που τα έχουν δεν θέλουν να τα χάσουν και ξέρουν εδώ και πολλά χρόνια πως να αναδιπλώνονται. Κι εσύ που θα μου αντιτάξεις ένα σωρό αοριστολογίες για τον κακό κομμουνισμό και την κακή λαϊκή εξουσία, μήπως στην πραγματικότητα είσαι έτοιμος να στήσεις και πάλι κωλαράκι, ενώ θα έχεις καρφιτσωμένο στο στήθος σου ένα παράσημο «αγανάκτησης»; ένα παράσημο που ισούται με  ένα αρχίδι δηλαδή.

Το 1927, ο Γερμανός ζωγράφος Τζορτζ Γκρος, συνοδοιπόρος του Μπρεχτ στο Βερολίνο της δεκαετίας του 30′, έφτιαξε το πορτραίτο του -«Ich bin Prophet» (ο Προφήτης)- που τον απεικόνιζε να προφητεύει το κακό που ερχόταν, το φίδι: τον Ναζισμό. Δεν διεκδικώ δάφνες προφήτη, αλλά ελπίζω ότι το κείμενο σας έκανε να ταρακουνηθείτε από την αλήθεια σας.

Posted in Άναρθρα Άρθρα | Tagged , , , , , , | 6 Σχόλια

Ο Γεώργιος Παπούλιας και ο Κάρολος Παπαδόπουλος

Όταν οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας μιλάνε για «πλειοψηφίες, «εχθρούς της Δημοκρατίας» και «πολιτικές κρίσεις» ο στρατιωτικός νόμος χαϊδεύει τα κωλαράκια μας… Τότε τον «εχθρό» τον αποκαλούσαν «αναρχική μειοψηφία», σήμερα «απαράδεκτη μειοψηφία» κατά Παπούλια και «φασίζουσα μειοψηφία» κατά Παπουτσή… Ούτε λίγη ευρηματικότητα δεν έχουν.

Κάρολος Παπούλιας, ΠτΔ, 28/10/2011:

«Αυτή είναι μια μικρή απαράδεκτη μειοψηφία».

«Όσα συνέβησαν σήμερα στη Θεσσαλονίκη αποτελούν ευκαιρία να σταθούμε λίγο και να συλλογιστούμε: Πατριώτες είναι εκείνοι που αμαυρώνουν μια εθνική επέτειο; Αγωνιστές είναι όσοι προσβάλλουν; Δίκιο έχει όποιος φωνάζει περισσότερο; Είναι δημοκράτες όσοι αντιμετωπίζουν το δημόσιο χώρο ως ιδιοκτησία τους; Και πώς μετριέται η πλειοψηφία;

Με τη συμμετοχή σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ή με τις εκλογές που, με βάση το Σύνταγμα, γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια; Υπάρχει το δικαίωμα και η κατάχρησή του, υπάρχει η δίκαιη οργή και ο εκφυλισμός της, υπάρχει καθαρό όριο ανάμεσα σε μια ευνομούμενη πολιτεία και σε μια κοινωνική οργάνωση χωρίς κανόνες, χωρίς δημοκρατικό υπόβαθρο. Κάνω τις επισημάνσεις αυτές πιστεύοντας ότι η έξοδος της πατρίδας μας από την κρίση δεν είναι μόνο ζήτημα αριθμών αλλά υπόθεση βαθιά πολιτική, βαθύτερα πολιτισμική».

Γεώργιος Παπαδόπουλος, ΠτΔ, 17/11/1973 (Μετά την εισβολή του στρατού και της αστυνομίας στο Πολυτεχνείο):

Βλέπε και: Περί Προέδρων Δημοκρατίας

Posted in Άναρθρα Άρθρα | Tagged , , | Σχολιάστε

Ο φθινοπωρινός οπωρώνας

Του Μίροσλαβ Χόλουμπ

Ένα δηκτικό,
μαύρο μήλο
εκτελείται δια τυφεκισμού πάνω σ’ ένα ξερόκλαδο.

Δυο περιστέρια
σ’ έναν ρημαγμένο φράχτη
μαδούν ραμφίζοντας τα λευκά τους πούπουλα
γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο που μαζί του
να αξίζει ν’ ασχοληθούν.

Η Σταχτοπούτα άλειψε το σώμα της
με στάχτες, προσπαθώντας
να εμποδίσει
την αιμομιξία του πατέρα της.

Από ένα ανοιχτό παράθυρο
κάποιοι ποιητές
βρίζουν ωμά.

Παρ’ όλο που, στην πραγματικότητα, όλα
είναι ακριβώς όπως τα θέλουν.

Μτφ.: Γιάννης Παλαβός

Posted in Ποιητικοί Πριαπισμοί | Tagged , , | Σχολιάστε