Γλοιώδεις

Ξεκινώ με ένα δεδομένο: Δεν άλλαξε τίποτα. Με την συγκυβέρνηση-Χούντα Παπαδήμου δεν άλλαξε τίποτα. Απλά, τα όσα οδήγησαν σε αυτήν μας προσέφεραν ένα μεγαλοπρεπές ξεβράκωμα της Αστικής Δημοκρατίας. Τίποτε άλλο. Μόνο μια ξεκαρδιστική παράσταση. Το να ασχοληθώ με τα υπουργεία που πήραν μία γραφική περσόνα όπως ο Γεωργιάδης και μία καθόλου γραφική, αλλά τουναντίον σοβαρά νεοχιτλερική περσόνα όπως ο Βορίδης θα με βοηθούσε μόνο στο να γράψω ένα ακόμη σκωπτικό κείμενο. Σήμερα δε θέλω να γράψω ένα σκωπτικό κείμενο. Ούτε και να ισχυρισθώ ότι μας κυβερνάει η ακροδεξιά πλέον – γραφικό σημάδι των καιρών. Ο πρόστυχος καπιταλισμός μας κυβερνούσε, ο πρόστυχος καπιταλισμός συνεχίζει να μας κυβερνάει. Και αν δεν αλλάξουμε εμείς, δε θα αλλάξει τίποτα.

Αυτές τις ημέρες έχω διαβάσει πολλά και εξαιρετικά κείμενα που καλύπτουν απόλυτα την επιθυμία μου να κράξω τη συγκυβέρνηση και το όλο σύστημα που τη στηρίζει. Γι’ αυτό λέω να μην προσθέσω ακόμα ένα κράξιμο στους «νέους» κυβερνήτες, αλλά να πω μια ιστορία. Μια ιστορία πραγματική:

Την Παρασκευή και ενώ οι θέσεις των υπουργών, των υφυπουργών και των αναπληρωτών βρίσκονταν σε κατάσταση διαπραγμάτευσης, καθώς πρόσωπα και παρατάξεις έπαιζαν στη σκακιέρα τα μικροκομματικά τους συμφέροντα, κάποια τηλέφωνα πήραν φωτιά. Όχι τηλέφωνα πολιτικών, αλλά τηλέφωνα των πιο γλοιωδών υπάρξεων από κατασκευής μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Τα τηλέφωνα των νεόπλουτων αστών. Βλέπετε, ο μεγαλοαστός, αυτός που πραγματικά θα ορίσει τις τύχες, δε θα πάρει πολλά τηλέφωνα σε τέτοιες περιπτώσεις. Ένα θα πάρει και θα δώσει τη γραμμή του. Αντίθετα, αυτοί που μόλις τα τελευταία χρόνια κατάφεραν να αρπάξουν ένα ξεροκόμματο νεοπλουτίστικης κατανάλωσης, νομίζουν ότι εάν καταφέρουν να προλάβουν κάποιες εξελίξεις, ίσως να μπορέσουν να φάνε μία ακόμη βρωμερή μπουκίτσα, τώρα που ο ψεύτικος παράδεισος που είχαν χτίσει καταρρέει και αυτοί κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν.

Η ιστορία έχει τρεις βασικούς πρωταγωνιστές. Δε θα χρησιμοποιήσω τα πραγματικά τους ονόματα, μόνο και μόνο επειδή σαν και αυτήν την ιστορία που θα σας πω συνέβησαν πολλές, με άλλα ονόματα. Οι πρωταγωνιστές:

-Πρώην νεόπλουτος δημοσιογράφος: κ. Αρχίδης

-Επιχειρηματίας: κ. Βλακάκος

-Πολιτικάντης που έγινε υπουργός: κ. Σκατάς

Ο πρώην νεόπλουτος δημοσιογράφος, ο κ. Αρχίδης, έστησε ένα από τα πολλά portal ενημέρωσης. Το portal όπως και πολλά άλλα είναι «αντιμνημονιακό», αλλά ο πρώην νεόπλουτος ιδιοκτήτης του έχει εφαρμόσει «μνημόνιο» δικής του κατασκευής έχοντας αφήσει απλήρωτους τους εργαζόμενούς του εδώ και πολλούς μήνες. Για ασφάλιση καλύτερα να μην το συζητήσουμε. Χρωστάει παντού: νοίκια, εξοπλισμούς κοκ. Ο νεοπλουτισμός του έχει αποφέρει πολυτελές τζιπ, σκάφος, πολυτελή βίλα, ιδιωτικό σχολείο παιδιών, αλλά δεν περνάει καθόλου από το στενό του αλλοτριωμένο κεφαλάκι ότι, ίσως, εάν ρευστοποιούσε μερικά από τα κεκτημένα του νεοπλουτισμού του, να ανταποκρινόταν στις υποχρεώσεις του. Αλλά όχι, δεν του περνάει καθόλου αυτή η σκέψη από το κεφάλι. Νομίζει ότι πηδάει την αξιοπρέπεια των εργαζομένων, αλλά στην ουσία η κωλοτρυπίδα της δικιάς του αξιοπρέπειας έχει γίνει σα βουλγάρικο θυμιατό. Και ενώ οι διαβουλεύσεις για τους υπουργικούς θώκους συνεχίζονται παίρνει τηλέφωνο τον φίλο του επιχειρηματία τον κ. Βλακάκο, που τον έχει βάλει συνέταιρο στην εταιρία που έχει ιδρύσει και εκτός από αεριτζίδικες δουλειές, έχει στον έλεγχό της, και το συγκεκριμένο portal και τον ρωτάει:

-Τι μαθαίνεις; Μπήκε κανένας δικός μας;

-Ναι ρε ο Σκατάς.

-Α, ωραία, εγώ πάντα τον έφτιαχνα.

-Κι εγώ ρε, τις πουτάνες και μόνο που του ‘χω στείλει… φτάνει.

-Σε ποιο υπουργείο;

-Έχει σημασία;

-Όχι, χαχαχα.

Και η συνομιλία συνεχίζεται και ο κ. Αρχίδης αποφαίνεται:

-Ωραία, από αυτόν μπορούμε να πάρουμε καμιά τρακοσάρα, θα του πούμε για διαφήμιση, αλλά εσύ ετοιμάσου για εκείνη τη δουλειά με τα καταμαράν που λέγαμε.

Το τηλέφωνο κλείνει και ύστερα από καμιά ώρα χτυπαέι και πάλι. Είναι ο νέος υπουργός που παίρνει τον επιχειρηματία:

-Τι κάνεις φίλε μου;

-Υπουργέ μου, σιδεροκέφαλος.

-Χαχαχα, ευχαριστώ.

Η κουβέντα συνεχίζεται και ο επιχειρηματίας του το πετάει:

-Υπουργέ μου νομίζω ότι το γνωρίζετε πως έχω μπει σε μια εταιρία του δημοσιογράφου του Αρχίδη και έχουμε και ένα site.

– Ναι, το γνωρίζω, το παρακολουθώ, είναι ένας φάρος στον τομέα της ενημέρωσης. Και ο Αρχίδης ήταν πάντα πολύ εργατικό παιδί. (σ.σ. ο Αρχίδης δεν έχει δουλέψει ποτέ σοβαρά στη ζωή του, απλά ήταν πάντα καλός στους εκβιασμούς και στα γλυψίματα πολιτικάντηδων).

– Α, χαίρομαι υπουργέ μου, μόνο που θα ήθελα να ξέρω εάν θα μπορούσαμε τώρα να συνεργαστούμε, ξέρετε με καμία καταχώριση…

– Μείνε ήσυχος, θα μιλήσω και με τον Αρχίδη.

Αμέσως ο κ. Βλακάκος καλεί τον κ. Αρχίδη:

– Έλα αγόρι μου, ετοιμάσου για τις παλιές καλές μέρες, τότε που φόραγες την κουστουμάρα σου, έβαζες στο στόμα την πουράκλα σου κι έμπαινες στο γραφείο του υπουργού και του πούλαγες το παραμύθι. Ήρθαμε στα πράγματα αγόρι μου και πάλι.

– Μίλησες με Σκατά;

– Ναι σου λέω, όλα ΟΚ.

– Ωραία, ασ’ τους όλους να πάνε να γαμηθούν, κάνουν απεργία λέει στο site… χαχαχαχα. Ρε θα πάρουμε τα γκαφρά, τα καταμαράν είναι έτοιμα για σπρώξιμο και αριβεντέρτσι, είμαστε για τη μεγάλη ζωή εμείς αγόρι μου.

– Χαχαχαχα, ήθελα να ‘ξερα τι παραμύθι θα πουλήσεις πάλι στον Σκατά. Όπως τότε που του ‘χες ξαφρίσει κονδύλι πεντακοσάρικο για το ραδιομαραθώνιο; Χαχαχα.

– Θα του τα πάρω όπως και να χει, είμαι καλός σ’ αυτά. Και έγραφα τόσο καιρό τη γραμμή του. Μεταξύ μας, βέβαια, ούτε καν εγώ τα έγραφα, τα υπαγόρευα στα παιδιά, χαχαχαχα.

– Στους μαλάκες της υπόθεσης δηλαδή, χαχαχαχα.

Και κάπως έτσι κύλησε κι αυτή η μέρα και κάπως έτσι κυλούν οι μέρες μας. Και το γαμημένο σύστημα που λέγεται καπιταλισμός παράγει όλο και περισσότερες γλοιώδεις υπάρξεις. Και οι απλήρωτοι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενοι που τα γελοία αφεντικά τους, τους στερούν την αξιοπρέπεια ίσως καλύτερα να μην ήταν τόσο επικριτικοί απέναντι στην κάθε κυβέρνηση, γιατί εάν δεν θελήσουν πρώτα να πνίξουν με τα ίδια του τα άντερα κάθε αφεντικό που τους κωλογαμάει τίποτα δε θα αλλάξει, όσοι ΓΑΠ και να πέσουν. Και οι νέοι δημοσιογράφοι που τα βιώνουν στο πετσί τους όλα αυτά που περιγράφω είναι ευκαιρία να χτίσουν πάνω από τα πτώματα της κάθε εκβιαστικής και πελατειακής δημοσιογραφίας ένα νέο είδος δημοσιογραφίας: αυτό που πριν θίξουν τα κακώς κείμενα της άρχουσας πολιτικής τάξης, θα ξεμπροστιάσουν τα ίδια τους τα αφεντικά που έχουν το γλοιώδες θράσος να παίζουν με την αξιοπρέπειά τους.

Όπως και κάθε εργαζόμενος που τρώει κοροϊδία από τα αφεντικά του, ίσως να πρέπει να σκεφτεί ότι με μούτζες στη βουλή δε βγαίνει κάτι… το πολύ-πολύ να πέσει ο ΓΑΠ και να έρθει ο κ. Σκατάς. Αλλά με καδρόνια και μολότοφ εναντίον του αφεντικού που έχει το θράσος να κλαίγεται επειδή χάνει τα προνόμια του πρόσφατου νεοπλουτισμού του, γαμώντας κάθε εργασιακό δικαίωμα, ίσως και κάτι να βγει. Γιατί τελικά οι κλειδοκράτορες του συστήματος δεν είναι οι πολιτικές μαριονέτες, αλλά οι αλλοτριωμένοι νεόπλουτοι αστοί. Και δε θα ησυχάσουμε εάν δεν πνιγούν στο ίδιο τους το αίμα, στα ίδια τους τα σκατά.

Με μία προϋπόθεση: τη συλλογικότητα.

Advertisements
This entry was posted in Άναρθρα Άρθρα and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s