Αγαμία

Το να έχεις να γαμήσεις πάνω από ένα εξάμηνο, είναι ένα από τα πράγματα που μπορούν να σε οδηγήσουν στην τρέλα. Μιλάω εκ μέρους των ανδρών. Για τις γυναίκες δεν παίρνω όρκο, αλλά νομίζω πως και για εκείνες δε θα είναι κάτι ευχάριστο. Τώρα θα μου πείτε, υπάρχουν γυναίκες που μπορεί να το κάνουν ακόμα και κάθε ημέρα, αλλά να έχουν να τελειώσουν πάνω από χρόνο. Ίσως να μην έχουν τελειώσει ποτέ. Τι να πω… Περίεργες και μπερδεμένες καταστάσεις…

Από την άλλη, δε μπορώ να φανταστώ κάποιον κύριο που να παίρνει μέρος στο τελετουργικό και να μην αδειάζει τα χρωστούμενα επί καθημερινής βάσεως. Μία στο τόσο μπορεί να συμβεί.

Ξέφυγα όμως. Το να έχεις να γαμήσεις, λοιπόν, πάνω από έξι μήνες μπορεί να σε τρελάνει.

Αναγκάζομαι όμως και πάλι να διακόψω για μισό λεπτό. Να βάλουμε και κάποιο ηλικιακό όριο. Τα 18 είναι καλά; Να πούμε 20; ΟΚ, τα 20 είναι καλά.

Όσον αφορά το τρομπάρισμα θα πω μόνο τούτο: Μπορεί η μαλακία να έχει πέραση τόσο στα 15 όσο και στα 55, αλλά δεν είναι το ίδιο για έναν 30άρη ας πούμε, ή για έναν 25άρη το να ισοσκελίσει στο μυαλό του το σεξ με τον αυνανισμό. Πόση μαλακία να αντέξει κανείς; Κάποια στιγμή θέλεις κάπου να τον σπρώξεις. Όπου να ναι. Ακόμη και σε τρύπα από τούβλο. Να κάνει το κωλαράκι σου εκείνη την όλο χάρη κίνηση «μπρος-πίσω».

Σε μία τέτοια κατάσταση είχε περιέλθει ο Στέλιος. Ήθελε να τον σπρώξει. Η τελευταία φορά που είχε δει μουνί live ανήκε στο προηγούμενο έτος. Και τώρα ήταν Σεπτέμβρης. Σε κάνα μήνα θα έσβηνε κεράκι.

Πουτάνα κοινωνία.

Ο Στέλιος δεν ήταν άσχημος. Το καυλί του δεν ήταν μικρό. Όσο για το πλησίασμα των γυναικών, είχε τον τρόπο του. Απλά δεν είχε κάτσει. Στην αρχή το έλεγχε. Του άρεσε κάπως κιόλας. Είχε βγει από μία μακροχρόνια σχέση που κράτησε από τα 27 μέχρι τα 33 του και κοιτούσε την καριέρα του… Ήταν υπάλληλος σε μία ασφαλιστική εταιρία και ο στόχος του ήταν να γίνει προϊστάμενος του τμήματος των ασφαλειών ζωής. Είχε προσόντα, είχε πτυχία, μεταπτυχιακά, είχε κάνει και τον πλασιέ των συμβολαίων ασφάλισης για την εταιρία. Και το σημαντικότερο είχε πιάσει σαλιοειδές κολλητιλίκι με τον γιο του ιδιοκτήτη της εταιρίας. Τον ιδιοκτήτη, τον κ. Αντωνίου, όσες φορές είχε την τιμή να τον δει, του είχε δώσει τις καλύτερες των εντυπώσεων ήθελε να πιστεύει. Ο γιος του ιδιοκτήτη ήταν αυτός που έτρεχε το μαγαζί τώρα τελευταία. Και η υπόσχεσή του προς τον Στέλιο ήταν πως όταν ο κ. Λάμπρου (ο διευθυντής του τμήματος των ασφαλειών ζωής) θα έβγαινε στη σύνταξη (ή στην «εφεδρεία» βρε αδερφέ), αυτός θα έπαιρνε τη θέση. Και το μισθό του βέβαια.

Έκανε την πούτσα του λατέρνα. Ατελείωτο τράβηγμα. Ώσπου το πήρε απόφαση ένα απόγευμα που περίμενε το μετρό και ήταν έτοιμος να ορμήσει σε κάθε γυναίκα που βρισκόταν εντός του οπτικού του πεδίου. Θα έπαιρνε τηλέφωνο για μια εξυπηρέτηση κατ’ οίκον. Την επιλογή του μπουρδέλου την απομάκρυνε από το μυαλό του καθώς η μία και μοναδική περίπτωση που αποπειράθηκε να κάνει κάτι τέτοιο δεν του είχε αφήσει και τις καλύτερες των αναμνήσεων. Ήταν τότε που μαζί με μια παρέα φίλων του έκανε την επίσκεψη στο σπιτάκι με τον κόκκινο διάκοσμο και όταν ήρθε η σειρά του, η τσουτσού του ένιωθε μουδιασμένη… Σα να είχε πάθει κρυοπάγημα… Δε σηκωνόταν με τίποτα.

Η ώρα ήταν 8 το βράδυ. Κοίταξε τις αγγελίες στην αθλητική εφημερίδα και διάλεξε μία στα γρήγορα. Η συγκεκριμένη υποσχόταν δίμετρη θεά από Τσεχία. Πήρε τον αριθμό και μία αντρική φωνή του απάντησε:

-Ναι.

-Γεια σας, για την αγγελία τηλεφωνώ…

-Τι;

-Γεια την αγγελία.

-Το αμάξι πουλήθηκε.

-Ε… ποιο αμάξι, για την Μονίκ λέω.

-Α πες το ρε παιδί μου, που μου λες αγγελίες και τέτοια. Πες μου θέλω μια γκόμενα να τη γαμήσω. Να της σκίσω τα κωλοβάρδουλα. ΟΚ. Για πότε τη θες; Απόψε;

-Ναι, απόψε. Να σας ρωτήσω, πως θα είναι η κοπέλα και ποια είναι η τιμή;

-Μουνάρα πολυτελείας από Τσεχία, δίμετρο, θα τα δεις όλα φιλαράκο. Ένα 150άρι θα σου πάει.

-Μάλιστα. Θα τη φέρετε εσείς;

-Κάποιος θα σου τη φέρει. Πες μου ώρα που τη θες, διεύθυνση και ένα όνομα. Και θα σου τονίσω ένα πράγμα για πρώτη και τελευταία φορά: Στην κοπέλα θα φερθείς όμορφα. Τη γαμάς όμορφα κι ωραία, την πληρώνεις κι αυτό ήταν. Αν γίνει έτσι από μένα ότι θες. Θα με παίρνεις στο τηλέφωνο και σε δύο λεπτά θα χεις μουνί το πιάτο. Αν δε γίνει έτσι θα χουμε προβλήματα…

Το ραντεβού κανονίστηκε για τις 23:00. Κατά τις 22:30 ο Στέλιος είχε πάρει το μπανάκι του, καθόταν στο μικρό σαλόνι του διαμερίσματός του και είχε βάλει ένα ουισκάκι για να χαλαρώσει. Φορούσε μόνο το μπουρνούζι του. Τα 150 βρίσκονταν στο τραπεζάκι. Ήταν ένας κύριος στις υποχρεώσεις του.

Η μόνη σκέψη που τον απασχολούσε, ήταν μπας και κάτσει η στραβή και του κάνει η ψωλή του εκείνα τα γυμνάσια που του έκανε στο μπουρδέλο παλιά. Αλλά, από την άλλη ήθελε να τον σπρώξει σαν τρελός. Ναι, θα ερχόταν η μις Τσεχία και θα την έσκιζε.

Το τηλέφωνό του χτύπησε κατά τις 22:55.

-Έχω το κορίτσι στο αμάξι. Τι όροφο είσαι και τι γράφει του κουδούνι σου;

-Καζαντζίδης στον τρίτο.

-Τον Στελάρα τι τον είχες;

-Τίποτα απλή συνωνυμία.

-Α, καλά. Η Μονίκ ανεβαίνει.

Η Μονίκ ανέβηκε και χτύπησε το κουδούνι του Στέλιου. Αυτός με αργά και σταθερά βήματα πλησίασε την πόρτα και της άνοιξε. Ήταν πράγματι πολύ ψηλή. Εντυπωσιακά ψηλή, αλλά όχι και τόσο εντυπωσιακά όμορφη. Ξανθιά, γαλάζια μάτια, με κουνελίσια δόντια και πεταχτά αυτιά.

-Γκια σου Στέλος.

-Καλώς τη. Πέρασε.

Φορούσε μία πολύ κοντή φουστίτσα με στρας και ένα μαύρο τοπάκι για την τιμή των όπλων. Ο κώλος της δεν υποσχόταν και τίποτα ιδιαίτερες συγκινήσεις. Μα η αλήθεια είναι πως ούτε και ο πούτσος του Στέλιου υποσχόταν καμία ιδιαίτερη συγκίνηση στη Μονίκ. Είχε μαζέψει.

-Είσαι ωραίο αγκόρι Στέλος.

-Θες κάτι να πιεις;

-Όκι, ευκάριστω.

Ο Στέλιος, προσπαθούσε να κεντράρει πάνω σε κάποιο μέρος της Μονίκ που θα τον έκανε να φτιαχτεί, αλλά τζίφος. Οι θύμισες με την αποτυχία στο μπουρδέλο του έρχονταν συνέχεια στο μυαλό.

-Κάθισε Μονίκ.

-Έλα κι εσύ εντώ.

Ο Στέλιος πλησίασε στον καναπέ και κάθισε δίπλα στη δίμετρη Τσέχα. Εκείνη του έπιασε τον πούτσο επάνω από το μπουρνούζι. Μηδέν. Χλαπάτσα.

-Στην Τσεχία σας έχει χτυπήσει η κρίση;

-Ντίσκολα τα πράματα και εκεί.

-Χμμ, καταλαβαίνω.

Η Μονίκ έβγαλε το τοπάκι της και το δαντελένιο σουτιέν της. Δύο βυζιά αμφιβόλου ποιότητας έκαναν την εμφάνισή τους. Ο Στέλιος κεντράρισε στην αριστερή ρώγα. Δύο πόντοι έκαναν την εμφάνισή τους στο κάτω μέρος της ύπαρξής του.

-Τα γκαμήσεις;

-Πουτάνα, θα σε σκίσω!

Λίγο έλειψε, όμως να σκίσει κάνα καλτσόν ο Στελάρας, αφού όσο και αν την έσφιγγε στην αγκαλιά του, όσο και αν της πιπιλούσε το λαιμό και τις ρώγες, όσο και αν χούφτωνε το κρέας, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Οι δύο προαναφερθέντες πόντοι.

-Καλάρωσε. Τα σε φτιάξει εγκώ.

Η Μονίκ, έβαλε στο στόμα της τον μέσα στην άρνηση πούτσο του Στέλιου. Το πάλευε για πάνω από 10 λεπτά, ώσπου χτύπησε το κινητό του εν δυνάμει γαμιά. Ήταν ο Γιώργος, ο συνάδελφός του από τις ασφάλειες ζωής.

-Έλα Στέλιο. Τα έμαθες;

-Τι έγινε;

-Αυτοκτόνησε ο Λάμπρου ρε μαλάκα. Στο γραφείο, σήμερα το βράδυ!

-Τι λες ρε φίλε;

-Ναι σου λέω, έμεινε μετά το κλείσιμο και γύρισε ο Αλεξίου να πάρει κάτι φακέλους… Μυαλά και αίματα παντού. Έριξε στο ίδιο του το κεφάλι με περίστροφο!

Ο Στέλιος έκλεισε το τηλέφωνο. Η ψωλή του είχε γίνει πέτρα. Πολιορκητικός Κριός. Δρεπάνι έτοιμο για θερισμό. Έστησε τη Μονίκ στα τέσσερα και της τα έδωσε όλα. Η Τσέχα έπιασε το ρυθμό του και για μισή ώρα το δωμάτιο τραβούσε μαλακία στη θέα αυτού του ξεσκίσματος.

Ο αγώνας έληξε και ο Στέλιος είχε κάνει καρέ. Η Μονίκ ντύθηκε, πήρε τα 150 και δυσκολεύτηκε να περπατήσει ως την πόρτα. Ούτε ευκάριστω και καλήνυκτα δε μπόρεσε να του πει. Την είχε σκίσει στα δύο.

Ο Στέλιος άναψε τσιγάρο και βγήκε στο μπαλκόνι γυμνός. Τα μυαλά του Λάμπρου απομακρύνονταν την ίδια ώρα από τους τοίχους του γραφείου. Η πόλη βρωμούσε καπιταλισμό. Ήταν μια ωραία βρώμα, σαν τη βρώμα που έχει η δική σου κλανιά.

Μια νέα μέρα θα ξημέρωνε. Ο Στέλιος είχε γαμήσει μετά από ένα χρόνο παρά κάτι μέρες και η καρέκλα του προϊστάμενου του τμήματος των ασφαλειών ζωής βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από τον κώλο του.

Το τηλέφωνο ξαναχτύπησε. Ήταν πάλι ο Γιώργος.

-Έλα ρε μαλάκα. Γάμησέ τα. Ξέρεις γιατί αυτοκτόνησε ο Λάμπρου;

-Γιατί;

-Είχε όλα του τα λεφτά και την περιουσία σε ομόλογα της εταιρίας.

-Ε και;

-Χρεοκοπήσανε Στέλιο. Ο μικρός Αντωνίου τη ρήμαξε την εταιρία. Όλα τα κεφάλαια φύγανε για Φίτζι, για Γκαλαπάγκος. Τον ψάχνει όλη η αστυνομία. Αλλά θα χει φύγει κι αυτός. Ο Λάμπρου τα βρήκε όλα απόψε. Τα είχε εκεί μπροστά του όλα. Μέσα στα αίματα. Χρεοκοπήσανε ρεεεεεεε.

Το καυλί του Στέλιου μάζεψε υπερβολικά αυτή τη φορά. Έκλεισε το τηλέφωνο. Και κοίταξε το ταβάνι. Η πόλη έξω βρωμούσε ακόμα. Αλλά τώρα η βρώμα, ήταν σαν τη βρώμα που έχει η κλανιά του παππού σου.

Advertisements
This entry was posted in Λαγούμια στο κενό and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s