Αλυσίδες

Η Κ. ξύπνησε απότομα. Από τον εφιάλτη. Έψαξε γύρω της για μια αγκαλιά. Αλλά δε βρήκε τίποτε άλλο εκτός από το μαξιλάρι. Έτρεμε. Και το κράτησε σφιχτά. Έξω η νύχτα κρύωνε και βογκούσε. Ο αέρας έκανε τα δικά του. Και ο φόβος σκηνοθετούσε μέσα κι έξω απ’ το υπνοδωμάτιο. Η Κ. έσφιξε πιο πολύ το μαξιλάρι. Από το πάνω διαμέρισμα ακούστηκε η αλυσίδα που σερνόταν στο πάτωμα. Του σκύλου. Ίδιος ήχος με τις αλυσίδες του Τζακ Μάρλεϊ. Του φαντάσματος στη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Ντίκενς. Από τα άλλα διαμερίσματα ακούστηκαν και οι άλλες αλυσίδες. Ίδιος ήχος με τα ποδοβολητά μας.

Ο Θ. ενώ η Κ. αγκάλιαζε ακόμη πιο σφιχτά το μαξιλάρι της, κουβαλούσε τη δική του αλυσίδα έξω στο δρόμο. Η σιδερένια μπάλα που είχε στην άκρη της έγραφε: «ντροπή». Την κουβάλησε μέχρι τον κάδο των απορριμάτων. Έψαξε και βρήκε ένα πεταμένο ψωμί, ένα πορτοκάλι και ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς. Τα έβαλε στην πλαστική σακούλα και έσυρε την αλυσίδα του ως το διαμέρισμά του και πάλι.

Ο Π. και η Ε. ενώ η Κ. αγκάλιαζε το μαξιλάρι και ο Θ. έσερνε την αλυσίδα του ως τον κάδο των απορριμάτων, έκαναν έρωτα στο κρεβάτι του διαμερίσματός τους. Ο Π. ήταν έτοιμος να τελειώσει και η Ε. του είπε: «περίμενε, μαζί». Η Ε. φαντασιώθηκε έναν ομαδικό βιασμό της από τα αγόρια του γυμναστηρίου που πήγαινε για να κρατιέται fit και είπε στον Π.: «έλα, φτάνω». Ο Π. επανέφερε στο μυαλό του την εικόνα με τη διευθύντριά του στο γραφείο να ρίχνει ξυλιές στον κώλο του και έχυσε. Έχυσε και η Ε. Αγκαλιάστηκαν. Έδωσαν και ένα ζεστό φιλί. Έξω η νύχτα κρύωνε και βογκούσε ακόμη περισσότερο και ο αέρας συνέχιζε να κάνει τα δικά του. Ο φόβος φόρεσε το προσωπείο της ιδιοκτησίας και η Ε. έσυρε την αλυσίδα της από το κρεβάτι μέχρι το σαλόνι. Ήθελε να πάρει τα τσιγάρα της αλλά ένιωσε μία ακατανίκητη επιθυμία να ρίξει μία ακόμη ματιά στις καινούργιες γόβες που είχε αγοράσει. Άνοιξε το κουτί και τις θαύμασε. Ο ίδιος φόβος αλυσόδενε και το κεφάλι του Π. Σκέφτηκε καθώς η Ε. κουνούσε τον ομολογουμένως υπέροχο κώλο της πηγαίνοντας προς το σαλόνι: «τι φοβερή γκόμενα έχω, δε θέλω να τη χάσω».

Μετά από λίγη ώρα όλοι κοιμούνταν. Η Κ. αγκαλιά με το μαξιλάρι. Ο Θ. με γεμάτο στομάχι και ο Π. με την Ε. πλάτη με πλάτη. Το μουνί της νύχτας είχε γίνει κασάτο από το κρύο και ο αέρας είχε χαρτί με γνωμάτευση: σχιζοφρένεια. Ο φόβος χάιδεψε τα κλειδιά της πόλης αυτάρεσκα και έξυσε τ’ αρχίδια του.

Posted in Λαγούμια στο κενό | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Η δικαίωση των αρουραίων

του καυλιού

Νομοτέλεια είναι το χέσιμο
Νομοτέλεια είναι το τέλος του έρωτα
Νομοτέλεια είναι η τήξη
Νομοτέλεια είναι ο θάνατος

Τα διασκορπισμένα μυαλά στους τοίχους μετά την εκπυρσοκρότηση του ρεβόλβερ,
τα σκοροφαγωμένα πνευμόνια μετά την επίσκεψη του καρκίνου,
η ήρεμη θάλασσα μετά την τρικυμία,
τα μουσκεμένα κορν φλέικς μετά τη βουτιά στο γάλα,
όλα αυτά έρχονται νομοτελειακά.

Και άλλα τόσα. Κι ακόμα τόσα. Και πόσα άλλα.

Η πείνα όμως, δεν έρχεται νομοτελειακά.
Η ήττα επίσης.
Το ξέσκισμα της τελευταίας ρανίδας ψυχής δεν έρχεται νομοτελειακά.

Οι τέσσερις τοίχοι που σε στενεύουν όλο και πιο πολύ,
και τα δάχτυλα,
που ξεφυτρώνουν απ’ τα πορτραίτα της φορμόλης και σου δείχνουν τα κάγκελα
και σχηματίζουν σήματα άρνησης στον αέρα,
και το βουητό,
που ανασκολοπίζει τ’ αυτιά σου
και σχηματίζει σήματα κατάθλιψης στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου σου,
όλα αυτά δεν οδηγούν νομοτελειακά σε κάτι συγκεκριμένο.
Δεν οδηγούν νομοτελειακά στην τρέλα, ούτε στην εξέγερση.
Αλλά, δεν οδηγούν επίσης νομοτελειακά ούτε και στην παραίτηση.
Τη γαμημένη παραίτηση. Τη γαμημένη απουσία.

Η θλίψη είναι η μετάβαση.
Το γαμοσταυρίδι στην άδεια καρέκλα που σε κοιτάζει ειρωνικά είναι η υπενθύμιση της φουσκαλίτσας που βράζει.
Τα τσιμπήματα δε φεύγουν ποτέ.
Φουρνίζεται μέσα το ψωμί σιγά-σιγά.
Μόνο να μη ξεχάσεις, να μην ξεχάσω,
πως είσαι φούρνος, πως είμαι φούρνος.
Και τ’ όνειρο που χτίσαμε κόντρα στην πιο απρόσωπη εσχατιά θα έρθει.
Νομοτελειακά.

Νομοτέλεια είναι η εκδίκηση της υποτιμημένης εκκεντρικότητας
Νομοτέλεια είναι η μπόσα νόβα που χορεύουν μια χούφτα σχιζοφρενείς επάνω στα πτώματα των λοβοτομημένων ψυχιάτρων τους
Νομοτέλεια είναι το χρρρρκ που κάνει το μαχαίρι της μαριονέτας επάνω στη σάρκα του μαριονετίστα
Νομοτέλεια είναι η ελαχιστότητα

Κι όμως,
τα λέω όλα αυτά για να τα πιστέψω.
Να τα πιστέψω εγώ κι ο ίδιος μου ο εαυτός.
Μπας και πιαστώ απ’ την ουρά κάποιας τίγρης, που θα ‘χει κόκκινο σημάδι επάνω της,
και θα με σύρει,
και θα με πάει στη μπασταρδεμένη μου έξοδο,
από όλο αυτό, από όλα αυτά,
σε έξοδο που ονειρεύομαι κρυφά κάθε ξημέρωμα,
καθώς η νύχτα ξεβρακώνεται απ’ τα μουχλιασμένα της παραπετάσματα και η ψυχή τραβιέται,
τραβιέται στην άκρη,
και δίνει τη θέση της σ’ ένα ρυάκι από αίμα,
που τρέχει μέσα στους δρόμους της πόλης,
κι έχει στο διάβα του ξεσκονίσει από κάθε σκατο-ύπαρξη των ακέφαλων τις πιο γλυκές μας ουτοπίες,
και μπαίνω κι εγώ μες το ρυάκι,
καβαλάρης της καινούργιας μου ψυχής,
μαζί μ’ εκείνους που μοιραστήκαμε έστω και μια μικρή γωνίτσα από τις ίδιες ουτοπίες,
κι αυτοί καβαλάρηδες,
στο ματοβαμμένο ρυάκι, στην ίδια ψυχή,
που θα μας πάει στον υπόνομο, μαζί με τους αρουραίους,
δεν πειράζει,
δεν είναι και για να στεναχωριέσαι,
τα παιδιά μας, θα ζήσουν τουλάχιστον σε καθαρή ουτοπία,
έστω θα ζήσει μια γενιά,
κι εμείς θα έχουμε ρουφήξει λίγο αέρα ελευθερίας,
πριν μας ρουφήξει ο βόθρος της μαμής.

 

 

 

 

 

 

 

Νομοτελειακά.

Posted in Ποιητικοί Πριαπισμοί | Tagged , , , | 1 σχόλιο

Γλοιώδεις

Ξεκινώ με ένα δεδομένο: Δεν άλλαξε τίποτα. Με την συγκυβέρνηση-Χούντα Παπαδήμου δεν άλλαξε τίποτα. Απλά, τα όσα οδήγησαν σε αυτήν μας προσέφεραν ένα μεγαλοπρεπές ξεβράκωμα της Αστικής Δημοκρατίας. Τίποτε άλλο. Μόνο μια ξεκαρδιστική παράσταση. Το να ασχοληθώ με τα υπουργεία που πήραν μία γραφική περσόνα όπως ο Γεωργιάδης και μία καθόλου γραφική, αλλά τουναντίον σοβαρά νεοχιτλερική περσόνα όπως ο Βορίδης θα με βοηθούσε μόνο στο να γράψω ένα ακόμη σκωπτικό κείμενο. Σήμερα δε θέλω να γράψω ένα σκωπτικό κείμενο. Ούτε και να ισχυρισθώ ότι μας κυβερνάει η ακροδεξιά πλέον – γραφικό σημάδι των καιρών. Ο πρόστυχος καπιταλισμός μας κυβερνούσε, ο πρόστυχος καπιταλισμός συνεχίζει να μας κυβερνάει. Και αν δεν αλλάξουμε εμείς, δε θα αλλάξει τίποτα. Συνέχεια

Posted in Άναρθρα Άρθρα | Tagged , , , , , | Σχολιάστε

Επισφαλής

Να είσαι επισφαλής. Να βρίσκεσαι πάντα σε επισφαλή θέση. Ποτέ σίγουρος. Πάντα σε αβεβαιότητα για το αύριο. Πάντα σε αβεβαιότητα για το τώρα. Η αβεβαιότητα του χτες δεν παίζει και πολύ σημαντικό ρόλο, αλλά από τη στιγμή που κι αυτή κάποτε υπήρξε αβεβαιότητα για το αύριο και για το τώρα, θεώρησέ τη δεδομένη – το μόνο δεδομένο. Η θηλιά να σφίγγει και να σφίγγει και να σφίγγει μέχρι που να ξελασκάρει για λίγο από μόνη της, και πάλι από την αρχή. Να είσαι επισφαλής. Να έχεις την αίσθηση ότι η καρδιά είναι έτοιμη να χάσει ένα χτύπο. Λάστιχο η αντοχή. Και τα πετράδια που λάμπουν μπορεί να είναι και σκατά. Αλλά ποιος ξέρει; Δεν το ξέρεις. Θα το ανακαλύψεις. Και τότε θα βρεθείς και πάλι αντιμέτωπος με ένα νέο, αλλά ίδιο, μυωπικό δίλημμα: λαμπερά πετράδια ή σκατά; Η μυωπία σου σημαίνει ότι είσαι επισφαλής. Μην τολμήσεις να κάνεις καμιά ψευτοεγχείρηση για να την γιατρέψεις. Θα γίνει ιατρικό λάθος και θα σε λοβοτομήσουν, γι αυτό μείνε έτσι… επισφαλής, σε επισφαλή θέση, να τρίζει η καρέκλα, να σφίγγεται το στομάχι, παρά πόδα το όπλο, ρώσικη ρουλέτα με 3 σφαίρες μέσα σε ένα εξάσφαιρο πιστόλι, να μη λασπώνεις από τη σιγουριά, να έχεις ανάγκη για ένα χέρι που θα το κρατήσεις σφιχτά και μετά θα το αφήσεις και πάλι θα το χρειαστείς μέχρι να το ξαναφήσεις, μουσκεμένα σπίρτα και έξω χιονίζει και το τζάκι γεμάτο από ξύλα, τα πόδια κομμένα από την κούραση μα πρέπει να συρθείς με τα χέρια έτσι κι αλλιώς σε άρρωστο μέρος ή σε ουτοπία, χωρίς σημείο αναφοράς, να αλλάζεις συνέχεια σπίτι, να αλλάζεις συνέχεια πατρίδα, να αλλάζεις συνέχεια θεό και πάλι να επιστρέφεις από ανάγκη, από σιγουριά, από αγάπη, από φόβο, από μίσος, από νεύρα, από δεύτερη σκέψη, από κούραση, από λατρεία, από καύλα, από θάνατο, από τύχη, από λόξα, από τρέλα, από σχιζοφρένεια, από λάθος. Και να ξαναφεύγεις, επειδή είσαι επισφαλής. Σε επισφαλή θέση. Να μην ξέρεις αν θα ‘χεις να φας και να σκέφτεσαι την κλοπή και να τρελαίνεσαι και να αφήνεσαι και να το ξανασκέφτεσαι και να παίρνεις ανάποδες και να θες να τα γαμήσεις όλα και να την ψάχνεις αλλιώς και να νιώθεις ιδιοφυΐα και να νιώθεις χαζός και να νιώθεις πως στην έφεραν, αλλά θα πάρεις το αίμα σου πίσω, σε διαρκή επανάσταση, σε διαρκή ακινησία και να ρίχνεις μπουνιές στον τοίχο αλλά να μη βγαίνει τίποτα και να το ξανασκέφτεσαι και να λες πως θα τον λύσω αυτόν τον Γόρδιο δεσμό που με κρατάει δεμένο και να παίζουν μπουνιές μέσα σου οι πολλοί εαυτοί σου και να τσιμπιέσαι να δεις αν είσαι ζωντανός και να φωνάζεις τελικά: «Είμαι ζωντανός, θα σας γαμήσω κουφάλες».

Posted in Λαγούμια στο κενό | Tagged , , | 1 σχόλιο

Χαλαρά

Η συμπεριφορά των Νεοελλήνων, ενώ, εδώ και μια βδομάδα εγκαθιδρύεται Χούντα στον τόπο τους.

(Τη φωτογραφία τράβηξε ο Thomas Hoepker στις 11/9/2011 σε ένα πάρκο του Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης)

Posted in Άναρθρα Άρθρα | Tagged , , | 1 σχόλιο

Η «Αριστερά» των Μανδραβέληδων

Το σημερινό μου σχόλιο είναι μόνο μια μικρή απάντηση σε όλους αυτούς που ξαφνικά ανακαλύπτουν την «Αριστερά» σε κάτι τέτοιες στιγμές και τη μαλώνουν. Την «Αριστερά» που υπάρχει μέσα στα στενά τους κεφαλάκια. Ένα ανίερο υβρίδιο ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ που το ονομάζουν»Αριστερά» και του χρεώνουν τα αδιέξοδα των δύο μεγάλων Αστικών κομμάτων όποτε αυτά εμφανίζονται. Και βασισμένοι στην είτε στη λοβοτομή, είτε στην αμορφωσιά αυτών που απευθύνονται: Συνέχεια

Posted in Άναρθρα Άρθρα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Γελοίοι

Έχω κλάσει στα γέλια. Έχω πεθάνει στα γέλια. Κυλιέμαι στο πάτωμα. Το δημοψήφισμα του ΓΑΠ, η ψήφος εμπιστοσύνης, η κυβέρνηση εθνικής μαλακίας και οι αντιδράσεις… Οι γελοίες αντιδράσεις των εκπροσώπων της Αστικής Δημοκρατίας.

Οι γελοίες αντιδράσεις των τσαρλατάνων που αποτελούν τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες των Αστικών κομμάτων, που ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα ανύπαρκτο δίλημμα που είχαν θέσει οι ίδιοι για να μπορούν να εκφράζουν λαϊκίστικο πολιτικό λόγο. Δηλαδή Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο, Ευρώ-Δραχμή (ή Ευρωδραχμή, για τον αφρό της γελοιότητας), Ευρωπαϊκή Ένωση-εκτός ΕΕ. Ανύπαρκτα, λαϊκίστικα διλήμματα που απλά τίθενται για να δίνουν υπόσταση στην ύπαρξη πρόστυχων μηχανισμών, όπως τα Αστικά κόμματα. Συνέχεια

Posted in Άναρθρα Άρθρα | Tagged , , , , , | 2 Σχόλια